تو در شب‌های تارم پر شرر باش
در آن سرمای مهلک شعله‌ور باش

نه مجنونی و نه فرهاد هستی،
به اصرار قلم در یاد هستی

به تکرار گلایه‌های خاموش،
شده در بیستون یادت فراموش

که شیرین گرچه از مهرت بری بود،
خدای شور و حال و دلبری بود

صبوری می‌کنم با کوه دردم
که هرگز سوی تو، من برنگردم

و با یک معجزه باطل کنم، من
دل غمدیده را عاقل کنم، من

که داروی فراموشی جدایی
به شکرانه، که این لطفی خدایی

#پرتو
@partopoem