چنان طفلکی زار و تنها و بی خانه بود

به سودایِ گیسویِ صافِ چون ابریشمت،

رها از نَفَس‌هایِ پیله چو پروانه بود

در امواجِ بی‌رحمِ دریا به سیلابِ خشم،

شکسته غرور و سکوتش غریبانه بود

به دنبالِ چشمانِ بی مهر و کم طاقتت،

برغمِ نگاه ستاره صمیمانه بود

چه شب‌های سردی که در ظلمت و خاموشی،

به عطرِ نسیمِ تنِ تو، به شکرانه بود

خدا را که شاهد، در آن لحظه‌هایِ غریب،

تنش در تبِ عشق و روحش نجیبانه بود

به شهری که آدم به خنجر برادر کُشَد،

سخن‌ها از احساسِ پاکش شجاعانه بود

زِ هر می‌کده بی‌شفا ره به جایی نبُرد،

که در ساغرش خون وُ زهری به پیمانه بود

#پرتو