بی‌دل وُ بی‌یار وُ تنها می‌رَوَم

زحمتِ بُغضِ غریبی می‌کِشَم

تا طلوعِ صبحِ فردا می‌رَوَم

جُرعه‌جُرعه، اشکِ من پُل می‌زَنَد

از مسیرِ دشتِ رؤیا می‌رَوَم

تا که رَدِّ پایِ غم، پنهان شَوَد

مست وُ سَرخوش‌تَر، زِ دنیا می‌روم

بَس‌که، از غم‌های خود نالیده‌ام

ساکت وُ لال وُ به نجوا می‌روم

چون طبیان، لاعلاجم خوانده‌اند،

بی‌دوایِ درد وُ بی/نا می‌روم

تا نَفَس در سینه دارم، بی‌مجال،

محوِ اقیانوسِ زیبا می‌روم

چون: ببینم دستِ امواجِ گِران،

سویِ حق، مثلِ مسیحا می‌روم

#پرتو