ای چشمه‌ی چشمانت الماسِ نهان من

بگذار که چون کودک آغوشِ تو را بویم

گل‌های بهاری را در باغِ دلت جویَم

با تو نفسم انگار عطری و اهورایی‌ست

لب‌های خموش من خندان وُ تماشایی‌ست

تنها تو رفیق و یار، در بستر تب غمخوار

مثل تو کجا یابم مرهم، به دل بیمار،

بر شانه‌ی پر مهرت سر می‌نهم و شادم

با تو غزلِ عشقم، از دلهره آزادم

دستان تو را با عشق می‌بوسم و می‌بویم

از مهر و صفای تو می‌گِریَم و می‌گویم:

ای هستی من از تو گل‌واژه‌ی زیبایی!

منظور خدا هستی! تندیس شکیبایی!

مادر تو خدای من! خورشید صفا هستی

آکنده ز پاکی و ققنوسِ وفا هستی!

فصل دل من با تو رنگی و بهارین‌ست

بی‌تو دل من زخمی پرخون و انارین‌ست

آغوش تو شد بستر، بر قامتِ پر دردم

رنگ نفسِ شعرم، پژمرده گُلِ زردم

#پرتو