با سازِ غزل، به سیمِ آخر زده‌ام

لب‌ها همه کوک وُ میکده‌ها متروک

از بوسه‌ی سرخی که به ساغر زده‌ام

بر سبزه‌ی نورسته‌ی فروردین ماه،

صد بار گره بر تنِ شبدر زده‌ام

در خاطره‌ی ابری و نوروز و بهار

لبخندِ تو را سر درِ دفتر زده‌ام

دیریست، که خدا با دل من لج کرده

پروانه‌صفت، از نظرش پر زده‌ام

هر بیتِ غزل، از غم پرتو نالید،

باسوته‌دلی، سینه به خنجر زده‌ام

#پرتو