خروش اشک لیلا در بهارست

بزن باران که مجنون گوشه‌گیر وُ

طنین ناله‌اش، در کوهسارست

بزن باران که خسرو رفته از یاد

نگاه تلخ شیرین یادگارست

بزن باران که دنیا رفته در خواب،

هوایش مستِ کابوس و غبارست

بزن باران که دل، تنها شده باز

سکوت و خنده‌اش، در سینه خارست

بزن باران که غربت، سهم یار و

بهای دوری از خاک وُ دیارست

بزن باران که پرتو خیس و خسته

غروبش بارش چشمان زارست

#پرتو

partopoem@